Nga Giuseppe Laquale

Në qytetin e Beratit, bukuria e pamohueshme e të cilit ka qenë burim frymëzimi për artistë të shumtë, vepra e Llambrini Dënës shkëlqen.

Ajo është një artiste këmbëngulëse, eksperte në teknikat e qeramikës dhe në kompozimin e lapilëve të lëmuar, detarë dhe lumorë, të lidhura me artin figurativ.

Pa hyrë kurrë në rrëfime tepër të detajuara, duket se kufizohet në një lojë virtuoze të kërkimit të pjesëve të duhura, në plazhet e bardha në jug të Vlorës, ose në shtretërit e lumenjve. Pasi janë përzgjedhur dhe ndonjëherë janë punuar, gurët rregullohen për të formuar figura, kompozime dhe lule.

Por temat e trajtuara në këtë lojë pothuajse fëminore janë gjithçka tjetër përveçse të dukshme: ka mite, heronj librash dhe episode homerike, ka përqafime dhe përshëndetje, fëmijë që ndjekin balonat e tyre dhe shpërthime bombash në vazhdim. Ka duar prej guri të ngritura në shenjë përshëndetjeje. Fytyra pa sy, por me trupa që shprehin qartë vajtimin e brendshëm të njeriut.

Dhe kompozimi shpaloset në sfonde neutrale për të theksuar të bardhën e gurëve dhe vlerën simbolike të temave. Megjithatë, hyrja në atelienë e Dënës është më afër një udhëtimi në intimitetin e shpirtit të një gruaje, i nxitur nga një instinkt i jashtëzakonshëm artistik dhe mbi të gjitha nga një dëshirë e sinqertë dhe e sinqertë për të shprehur ndjenja të pastra.
Dhe kjo pastërti jehon në reflektimet e tij: çfarë do të lëmë pas nga vetja jonë? Krenari? Krenaria dhe supozimi i një artisti? Në vend të kësaj, do të lëmë vetëm atë që kemi mundur të dhurojmë.

Ja: artisti është një dhuratë e vetvetes për komunitetin, sepse në këtë dhuratë ai shpreh vazhdimisht izolimin e tij nga bota dhe dëshirën për një rilidhje të shëndetshme me të dhe me ata që përfitojnë, qoftë edhe si spektatorë, nga arti i tij.