E shpesh do e gjesh tek qëndron heshtur fare pranë teje, çdo ditë, çdo natë, në përsëritje të përjetshme.

Natyra, qiejt, pemët, fshati i vogël që nga larg duket gjithmonë i paqtë, ndryshimi i stinëve, dita që i lë vendin natës. Nata. Pikërisht aty.

Dhe nëse mund ta shohësh, nuk ka nevojë të jesh romantik për ta kuptuar, nuk ka nevojë ta përshkruash me fjalë të mëdha; bukuria është e qartë, e vërtetë dhe e pagabueshme, nuk kërkon vëmendje, nuk ka nevojë të vërtetojë asgjë. Dhe shpesh është e thjeshtë, siç është bukuria e gjërave të zakonshme.
Dhe pastaj është ajo bukuria e heshtur dhe e pashpjegueshme që vetëm pak njerëz zotërojnë, lloji i bukurisë së cilës nuk i vendos dot një emër.

Unë e quaj Dritë.

Dhe disa kanë më shumë prej saj.

Dhe disa të tjerë e shquajnë më mirë. Në lëvizjet e gjetheve. Në fjalët e një poeti. Në tingullin e natës. Tek njerëzit. Tek ne.

Ali Oseku ka këtë aftësi të rrallë: ai e sheh dritën.

Kur shikon qiejt, kur sheh pemët që lëvizin me erën, kur perëndon dielli. Në sytë e gruas së tij ose në gjestet e saj të përditshme të dashurisë. Ai mdje e sheh bukurinë edhe në ditët më të errëta të jetës së tij. Në anën tjetër të murit të një burgu.

Në dhimbje.

Në heshtje.

Në atë që është e thjeshtë.

Në atë që është e zakonshme.

Në atë që përsëritet që në fillim të kohës.

Dhe pastaj ai e pikturon atë. Me të gjitha ngjyrat e mundshme që sytë tanë mund të shohin.