Nga Huzri Hoxha

Sot vizitova expoziten e piktures se mikut tim – piktorit dhe prof .ne fak.Arteve te Prishtines zt. Eshref Qahili .

Eshref Qahili ka një gjuhë shumë të qartë dhe të konsoliduar grafike–ekspresive. Nuk është piktor që “eksperimenton pa busull”; përkundrazi, ai flet me një alfabet të vetin, ku: figura njerëzore çmontohet,
trupi humbet individualitetin dhe bëhet gjendje, fytyra shpesh zhduket, duke e kthyer njeriun në simbol ekzistencial, jo portret.

Kjo e vendos atë në një traditë evropiane të ekspresionizmit të vonë dhe post-ekspresionizmit figurativ, më afër Giacometti-t, Bacon-it (në aspektin psikologjik), por pa imitim.
Figura te Qahili është: e lodhur, e përkulur, e varur, e shtrirë,e ulur në pritje.

Kjo monotoni pamjesh nuk është dobësi, por koncept:është njeriu ballkanik / post-traumatik / post-historik, pro futurist, i mbërthyer mes kujtesës dhe heshtjes.
Veçanërisht të forta janë: këmbët dhe shputat (simbol i peshës së ekzistencës), shpinat e përkulura,
gjymtyrët e zgjatura, që e bëjnë trupin më shumë “barrë” sesa formë.

Vizatimi – shtylla e veprës se Qahilit
Ai mbi të gjitha, eshte vizatues i fortë. Linja është ne dukje nervoze, por e kontrolluar.

Ka një ndjeshmëri të rrallë në mbivendosjen e gjesteve grafike.
Nuk ka asnjë linjë dekorative – gjithçka është funksionale emocionalisht.
Kjo e bën veprën e tij të ndershme artistikisht.

Hapësira te Qahili:është e paqartë, shpesh e rrafshët, shpesh e rëndë si mur.
Kjo e rrit ndjesinë e izolimit, ngujimit,
mungesës së daljeve.

Kompozimet horizontale janë veçanërisht të fuqishme – të kujtojnë trupa të mbetur pas një ngjarjeje që nuk përmendet kurrë.
Sipas meje Eshref Qahili është: piktor serioz, me diskurs të qëndrueshëm, me identitet të formuar, pa kompromise komerciale.

Ai nuk pikturon për të qenë i pëlqyer, por për të qenë i vërtetë.
Në kontekstin kosovar dhe më gjerë ballkanik, ai qëndron denjësisht pranë autorëve që mbartin barrën e historisë në trupin e figurave te tij.