Nga Helidon Haliti

Si nis një aksiomë…
një lëvizje…
një dritare që hapet mes mjegullës së kohës.

Andriola Kambo nuk sjell vetëm veshje.
Ajo zgjon kujtesën.
Ajo prek pluhurin e arkave të gjysheve dhe e kthen në dritë.
Në duart e saj, shtizat nuk janë më vegla të heshtura — ato bëhen violinë e shpirtit shqiptar.

Xhubleta mitike ngrihet si një perandoreshë e lashtë mes dritave moderne.
Lulet e bjeshkëve marrin frymë mbi tekstile.
Blerimi i fushave endet në palat e bardha si një pranverë që nuk pranon të vdesë.

Kjo nuk është thjesht modë.
Është një thirrje.
Një kambanë që zgjon krenarinë e fjetur të një populli që shpesh harron sa i bukur është.

Andriola nuk kërkon të kopjojë botën.
Ajo kërkon t’i tregojë botës se Shqipëria ka ende aromë shpirti, aromë gjysheje, aromë mali, aromë drite.

Dhe ju që e shihni këtë rrugëtim —
mos rrini poshtë.
Rrëmbeni flatrat që ajo po ju jep.
Fluturoni sa më lart mbi paragjykimet, mbi imitimet, mbi frikën e vogël të kohës moderne.

Sepse një komb jeton gjatë vetëm atëherë kur di të ëndërrojë me rrënjët e veta.