Nga Ilir Kuke

Ekspozita “Diona e Dheut” në galerinë “GOCAT” ishte më shumë sesa një prezantim veprash në qeramikë. Ishte një përjetim artistik dhe shpirtëror që të kthente tek origjina, tek toka dhe tek lidhja e hershme e njeriut me krijimin.

Kur hyra në galeri bashkë me gruan time, ndjeva menjëherë një atmosferë të qetë, pothuaj rituale, ku çdo vepër dukej sikur mbante brenda një histori të lashtë.

Pesë artistet shqiptare – Mira Kuçuku, Llambrini Dëna Bojaxhiu, Laura Sllamniku Kryeziu, Blerta Surroi dhe Gresa Kurti – kishin sjellë secila botën e saj krijuese, por pa humbur frymën e përbashkët të ekspozitës.

Veprat komunikonin me njëra-tjetrën përmes formave organike, strukturave të dheut dhe simbolikës femërore që buronte nga figura mitologjike e Dionës.

Një rol të veçantë në këtë ekspozitë kishte kuratorja Suzana Varvarica Kuka, e cila kishte ndërtuar të gjithë konceptin kuratorial si një udhëtim të brendshëm mes mitit, tokës dhe energjisë krijuese të gruas.

Ndjehej qartë kujdesi i saj në mënyrën sesi veprat ishin vendosur në hapësirë, duke ruajtur individualitetin e secilës artiste, por njëkohësisht duke krijuar një dialog të heshtur mes tyre.

Dukej sikur galeria vetë ishte kthyer në një trup të gjallë ku qeramika merrte frymë.

Teksa ecja pranë instalacioneve dhe skulpturave, shihja edhe reagimin e gruas sime.

Ndonjëherë ndalonim pa folur përpara një vepre, sepse kishte punime që nuk kërkonin koment.

Mjaftonte prania e tyre.

Në disa forma ndjehej butësia e një kujtimi femëror, ndërsa në të tjera kishte forcë primitive, si relike të ardhura nga një qytetërim i humbur.

Ajo që më preku më shumë ishte fakti se qeramika këtu nuk përdorej thjesht si teknikë artistike.

Balta, zjarri dhe forma ishin pjesë e vetë mesazhit.

Çdo vepër dukej sikur kishte kaluar nëpër një proces transformimi, njësoj si njeriu që kalon nëpër kohë, dhimbje, kujtime dhe rilindje.“Diona e Dheut” më la ndjesinë se arti bashkëkohor shqiptar mund të bëhet shumë i fuqishëm kur lidhet me rrënjët e veta kulturore dhe mitologjike.

Ajo ekspozitë nuk kërkonte të impresiononte me zhurmë apo spektakël.

Ajo të afronte ngadalë drejt vetes, drejt tokës dhe drejt një kujtese të lashtë që ende jeton brenda nesh.

Kur dolëm nga galeria, Tirana vazhdonte ritmin e saj të zakonshëm, por unë mora me vete një qetësi të çuditshme.

Një ndjesi balte, drite dhe heshtjeje që vazhdon të më shoqërojë ende.